muṭṭa T. M. & മൊട്ട So. C. Tu. (fr. മുടു). 1. An egg. മുട്ടക്കടുത്ത കോഴി a young fowl about to lay the first egg. മു. ഇടുക to lay, മു റിക്ക,വിരിക്ക to hatch eggs. മുട്ടകള്‍ വിരി യാഞ്ഞു ഒന്നിനെക്കൊട്ടി ഉടെച്ചാള്‍ Bhr. മു. പൊട്ടി. Bhr. — മു. ക്കരു, വെളള, ചുവപ്പു or ഉ ണ്ണി its contents. മു. ത്തോടു an egg-shell. കല ങ്ങിയ മു. a rotten or hatched egg. 2. No. obsc. penis. മുട്ടക്കൂണ്‍ a round mushroom. മുട്ടക്കോഴി No. a laying fowl (never put to brood). II.

māḍam T. M. C. Tu. (മടം, മാടു). 1. A house with an upper story. മ'വും കൊന്തളവും തീര്‍ക്ക TR. tower on walls. മൌര്‍യ്യന്‍ ഇരിക്കും എഴുനിലമാ. Mud. തൃക്കാരിയൂര്‍ പൊന്മാടം KU. the T/?/. palace. ചുടരൊളി മാ. തോറും RC. = വെണ്മാടം women on every balcony, fig. പ ന്തിരണ്ടുണ്ടതില്‍ മാ'ങ്ങള്‍ CG. in the അന്പലം of the human body. 2. a niche in walls; a hut of mountaineers or Pulayas in Trav. (= മണ്ഡപം 3). വിളഭൂമി രക്ഷിപ്പാന്‍ മാ. കെട്ടിച്ചു Bhg. in rice-fields; so മാടം വെക്ക Palg. (transportable & gen. on 4 poles) = കാവ (ല്‍) ച്ചാള. മാടത്തിങ്കീഴില്‍ N. pr. one of the 5 Kšatriya

Ar. muḥammad. മ. കൊല്ലം TR. The year of the Hejra. (beginning A. D. 622). മഹറോന്‍ Syr. Excommunication മ. ചൊല്ലുക, ഏല്ക്ക, തട്ടുക V1. also മാറോന്‍ ആക്കുക; വലിയ & ചെറിയ മഹറോന്‍ RomC. the greater etc.

mar̀am T. aM. (മറു). Disagreement, war മറം കിളര്‍ ഇലങ്കവേന്തന്‍ RC. — മറവര്‍ Maravas, the T. tribe of warriors.

mu/?/am T. Te. m. (മുളം M. Tu. C. fr. മുഴ, മുഴുക്ക). 1. Projecting joint. 2. a cubit, two spans. മു. ഇടുക, വെക്ക to measure with the forearm. മു. പോരാ the cloth is not long enough. ചാണിലും മുഴത്തിലും നിധി വെച്ചു KU. മുഴക്കോല്‍ CS. 1. ആശാരിക്കോല്‍ carpenter's rod of 24 വിരല്‍. 2. the constellation ഞെ ങ്ങോല്‍. മുഴങ്കാല്‍ the knee, also മുരം മുഴങ്കുഴല്‍ RC. മു ഴങ്ങാന്മേല്‍ മുഴ ഉളവാം a. med. മു. പൊട്ടി Bhr. മു'ലു കുത്തി CC. (= മുട്ടു) & ഇട്ടു knelt. മുഴങ്കൈ the elbow തലയണ മേല്‍ മു. ഊന്നി Bhr.; also മുഴങ്ങെക്കു കീഴ് a. med. മുഴപ്പാടു = മുഴം 2, measure of a cubit V1.

mithas S. (മിഥ് to meet). Mutually. മിഥില S. N. pr. capital of Vidēha, birthplace of Sīta KR.

mānātti Foreign washerman. (മൈ നാത്തന്‍ m. — ത്തി f.; also വൈ — & വയി — in Mahe).

mala 5. (മല്‍). 1. A mountain, higher than കുന്നു f. i. മാമലHimālaya & Mēru, Bhg. തിരു വില്വമാമല. 2. raised land, hill-land (= മ ലനാടു, മലയം); in N. pr. f. i. മലപ്പുറം. 3. that which lives or is found in mountains മലയാടു, മലഞ്ചേരട്ട, മലയിഞ്ചി etc. (see Cpds.). മലക്കം (T. shaking) standing upright & bending the head backwards, B.; a kind of ചാ ട്ടം or മറിച്ചല്‍ No. മലക്കാരി a deity of Kur̀ichiars. മലങ്ക Malayāḷam KU. മലങ്കരു a rivulet (doc.) മലങ്കറി vegetables. മലങ്കിളി, മലന്തത്ത a small parrot V1. MC. മലങ്കുറവന്‍ (Mantr.) a tribe of Kur̀awas. മലങ്കൃഷി hill cultivation. മലങ്കൊളുന്പു B. a cultivated valley.

mariǰam S. Pepper (also മരീചം S.) = മുളകു. മരിചി = കുഴല്‍ (loc.). മുട്ടും മ. യും ഉണ്ടു Drums & pipes (C. Tu. mavuri). മരിഞ്ഞാലായിരിക്ക To be fretting, sighing (C. Te. marugu = മറുകുക).

mēyya No. (= മേഷ). A flaw in a log of sawn or worked timber arising from its not having been properly squared.